Hieronder het verslag van Marija:
Begin vorig jaar ontdekte ik dat mijn ouders en ik met elkaar in 2026, samen 200 jaar zouden gaan worden. Iets waarvan ik dacht, dit kan ik niet zomaar voorbij laten gaan. Dus ik wilde iets gaan regelen. Iets met een tent in de speeltuin achter mijn huis, waarbij ik waarschijnlijk toestemming had moeten vragen bij de gemeente enz. Doordat ik nogal optimistisch en eigenwijs ben, ga ik nog wel eens over mijn grenzen….. Dus ik werd ook al op mijn vingers getikt door mijn omgeving, met dat als ik zoiets zelf zou organiseren, terwijl ik ziek ben, ik waarschijnlijk de dag zelf te ziek zou zijn….. Niet heel verstandig dus…..
In de tussentijd las ik het verhaal van Eva Hermans-Kroot. Voor mij een heel inspirerend, positief en fantastisch mens. Achter in haar boek kwam ik nog wat links tegen van stichtingen die zij had benaderd, zodat ze met haar ziekte, haar verjaardag kon vieren en naar een concert is geweest. Ik zocht die links op. Deze waren speciaal voor mensen met kanker. Maar onder deze links stond de stichting Oppepper4all. Deze stond beschreven als een stichting voor chronisch zieke mensen. Dus ik dacht, dat is het proberen waard. Op de website kon ik een formulier invullen waarin ik in het kort ons verhaal kon vertellen. Dat mijn ouders en ik chronisch ziek zijn (ik ME/Pots, mijn vader Neuropathie aan zijn voeten, en mijn moeder Alzheimer in een ver gevorderd stadium). En ik mede daarom en onze bijzonder leeftijd met elkaar iets bijzonders wilde regelen. Ik dacht dit gaat toch vast niet lukken….. Totdat een week later Nico al belde en vroeg hoe ik het voor me zag….. Ik zei, dat weet ik eigenlijk niet want ik had niet verwacht dat je zou bellen. Waarbij ook gelijk de tranen kwamen Toen we daarna gingen brainstormen, waarbij er nog genoeg verrassingen overbleven voor mij, zei hij dat dit helemaal goed ging komen…… Nou, en de rest is “geschiedenis”
Wat een geweldig, fantastisch en onvergetelijk feest hebben wij gehad En omdat Nico met Oppepper4all inmiddels al de derde keer iets mocht organiseren in Opduin, was de Texelse krant ook aanwezig! Want zonder medewerking van bedrijven zoals Hotel Opduin, KTF, Excelsior en Limo-Taxi-Texel , kunnen deze dagen niet tot stand komen.
Inmiddels lig ik in mijn stoel vreselijk na te genieten en dit stuk te schrijven. Mijn motto: “Niet wachten tot de storm voorbij gaat, maar leren dansen in de regen”. En volgens mij is dit heel goed gelukt met deze bijzondere dag waarbij we weer hele mooie herinneringen hebben gemaakt. Alleen vroeg mijn moeder zich thuis aangekomen af, van wie ze toch al die mooie bloemen en cadeautjes hadden gekregen……
De wens (25988) werd mogelijk gemaakt door:
- Hotel Opduin hele team en in het bijzonder Esmee die alles geregeld heeft
- Martin van limousine bedrijf Texel
- Marcel Plaatsman van Texelse courant
- Koninklijk Texels Fanfarekorps en Fanfarekorps Excelsior
- Erik (fotograaf)
- Richard (zanger)
- Douwe (rode loper)