Na vele malen telefoontjes en wat gesprekjes tussen mij en Nico, heb ik na lang aarzelen een wens aanvaard. En wat voor eentje! Toen in één van de gesprekken Nico me kon ontfutselen wat ik nog wel eens zou willen doen, riep ik in mijn enthousiasme: “Nou springen uit een vliegtuigje lijkt me wel wat..!”
Nou, dat is dan geregeld vertelde Nico me heel nuchter en ad rem. Ik ben niet gauw sprakeloos, maar op dat moment wel. Hij vertelde me dat hij dat ging fixen voor me. Ik had dat wel verdiend, nog steeds vind ik het dat er wel andere mensen zijn die een wens verdienen. Maar ik werd effe keihard geconfronteerd met mijn ziek zijn en wat ik wel allemaal doe voor anderen. Mijn antwoord was en is nog steeds dat ik ben opgevoed om goed te doen voor anderen en ik niet iemand ben van afstrepen van to do dingetjes..
Puntje bij paaltje komende, bleek al gauw dat ik niet alleen een duo sprong ging maken, maar dat ook mijn Jan de gelegenheid kreeg. Dit heb ik maanden stil gehouden en ik kan jullie vertellen, dat is me niet meegevallen. Heel wat bokkesprongen moeten maken om dit te verzwijgen voor mijn man en dan komt er ook nog bij dat onze zoon en zijn vriendin het feest compleet maakten. Die hadden ook maar het idee opgepakt om met ons in het vliegtuigje te kruipen.
Nou, we hebben heel wat moeten regelen. Onze hondjes op pension, zus die op de poezen moest passen want ik had manlief wijs gemaakt dat we een paar dagen er tussen uit gingen. Heel wat gefronste wenkbrauwen, maar we kwamen toch op de dag dat het allemaal ging gebeuren. De dag ervoor is Nico naar Zeeuws-Vlaanderen gekomen en de volgende morgen zou hij hier aan de deur staan. Jullie begrijpen misschien dat ik geen oog heb dichtgedaan.
Woensdag 29 april, half 11 ging de bel en ik heb bewust Jan de deur open laten doen. Dat gezicht van hem sprak boekdelen. Hij herkende Nico niet en die blik van verwarring was voor mij al goud waard. Ik kwam beneden en vertelde aan Jan dat Nico met ons meeging naar het Veerse Meer om een dagje op het water door te brengen. Oh.. wat heb ik gejokt die afgelopen maanden en dan ook nog op de dag zelf….maar alles om toch maar te verzwijgen dat we die dag uit een vliegtuig zouden springen ! Dus, bakkie koffie, een lekkere bolus erbij om vervolgens in de auto te stappen om Nico te volgen. Waar gaan we nu naar toe, hoe rijdt die man nu, tjonge waarom mag ik niet voorop rijden….en zo bleef mijn kerel maar vragen afvuren.
Inmiddels had ik hem ook verteld dat onze zoon het niet zou halen deze dag, omdat er iets tussen was gekomen. Enfin, inmiddels door de tunnel getuft en de eerste bordjes van het Veerse Meer verschenen. Maar laat er nu net ook een vliegtuigje boven ons hoofd opstijgen en de blik van mijn man sprak boekdelen. Pff….varen geloof ik, vliegen gaan we doen zekers…!!! Zijn woorden waren nog niet koud, of de afslag naar het paracentrum doken we in en ik zat inmiddels met het zweet in mijn handen en onder mijn oksels. Auto van onze zoon kreeg hij ook in het vizier en toen ja…Manon met de billen bloot.
Nico was inmiddels uitgestapt, onze zoon en zijn vriendin ook en toen werd er ons verteld wat de bedoeling was. Met zijn allen in het vliegtuigje, alle vier een duo sprong van de grootste hoogte, 13.000 voet. We moesten papieren invullen en ons werd verteld dat we plaats mochten nemen. Zodra we groen licht kregen, moesten we naar de hangar om ons in de overalls te hijsen. Nou, toen het zover was, hadden we al een hele fotoshoot achter de rug, want ook de fotograaf Oppepper4all was er ook. Zoveel voorpret en wat een hilariteit.
Opeens galden onze namen door de megafoon en toen werd, zeker voor mijn persoontje, toch wel héél spannend. De overalls werden aangesjord, dan een kneiterstrak harnas voor de duosprong aangehesen, om vervolgens de instructeurs te ontmoeten. Ook toen hoorden we de fotograaf overuren maken, in de keet, voor het vliegtuigje en toen kwam het punt om er vervolgens op handen en voeten in het vliegtuigje te kruipen Het kwam zo uit, dat deze trien als eerste de sprong zou moeten doen. Achter mij vrolijke gezichten, toch wel wat spanning en mijn persoontje….die stond strak van de adrenaline en ook wel overuren in mijn bovenkamer met maar 1 vraag….”why…waarom moest ik nou zo nodig uit mijn mond laten vloeien dat ik wel een sprongetje zou willen maken…..
Ik heb zoveel schiet gebedjes gedaan, vond het doodeng om zo dicht bij het rolluikje te zitten, wat ze tijdens het opstijgen open lieten staan. Uiteindelijk ging dat toch dicht en voor mijn gevoel bleef dat ding maar stijgen. Moest me schrap zetten om niet naar voren te schuiven, met mijn vedergewicht. Was blij dat mijn instructeur me vastklikte, maar dat was van korte duur. Omdat er best veel wind zat, moest het vliegtuigje nog wat hoger gaan…..Ieksssssss, nog hoger. Man man, wat had ik mezelf aangedaan !
En toen kwam het, het rolluikje ging terug omhoog en mijn taak was om naar de opening te schuiven, mijn benen eruit te “gooien” en wachten op groen licht. Jullie raden het al, het groene licht heb ik gemist, want voor ik het wist had ik een keiharde gil geslaakt en denderde ik naar beneden met een gangetje van 180 km per uur,, hangend aan mijn instructeur. Ik wist niet wat er me overkwam, zo blij dat er zoveel foto’s zijn gemaakt tijdens de vrije val, want ik heb volgens mij alleen maar schietgebedjes gedaan, gegild en mijn ogen dicht geknepen tijdens die ene minuut. Maar daarna……ZALIG, de parachute werd geopend en opeens was ik een zwevend vogeltje, met de zon op mijn lijf en mijn bril werd afgedaan. Puur genieten om zig zaggend neer te dwarrelen en een super zachte daling op het gras te doen.
Ik ben gaan liggen en volgens mij wist mijn instructeur even niet wat te doen…..ben hem dankbaar dat hij me effe met mijn gevoelens alleen heeft gelaten. En dat gevoel heb ik nog steeds, drie weken later kan ik nog mijn ogen sluiten en dat zalige gevoel over me heen laten gaan. ONVOORSTELBAAR wat dit heeft gedaan met me….vrij zijn als een vogel, een lucky bird zijn voor die korte periode. Tja, toen iedereen veilig op de grond was geland, werden we in een truck gehesen om luid kwebbelend terug gebracht te worden naar de hangar. Met nog trillende beentjes alles weer uitsjorren en alle verhalen werden verteld. Zo blij dat iedereen zo vol was van de sprong, missie was geslaagd.
Daarna werden we naar het Fletcher hotel gebracht, waar de stichting voor ons een overnachting had geregeld. Daar hebben we ons opgefrist om daarna samen met Nico te gaan eten in Middelburg. Wat een heerlijke verwennerij, veel gepraat over van alles en nog wat, om uiteindelijk afscheid te nemen van onze wensvervuller Nico die nog een lange rit voor de boeg had en de kids zijn naar huis gegaan. Wij hebben toen ons neergeploft in ons bedje om de volgende morgen te genieten van een heerlijk ontbijt om vervolgens weer naar het Zeeuws-Vlaamse te rijden. Wat was dit een dag met een GOUDEN dikke rand, dankbaar dat dit ons aangeboden is door Oppepper4all. Duizend maal dank, het was machtig mooi !!
Manon, Jan en onze kids.
De wens (251012) werd mogelijk gemaakt door:
- Rob en Raemon van Parcentrum Texel
- Skydive Zeeland – Arnemuiden
- Fletcher Hotel Het Veerse Meer – Arnemuiden
- Marcel Hoogenboom Trouw&LRE Specialist Fletcher Hotels
- Brasserie de Huifkar – Middelburg
- Peter van Amersfoort – fotograaf